Naturalne zdrowie

Insulinooporność – początek nowej epidemii

Inulinooponość staje się coraz częściej diagnozowaną przypadłością, szczególnie u kobiet. Zgłaszają się one do lekarza po miesiącach, a nawet latach starań pozbycia się zbędnych kilogramów.

Przyczyny i skutki insulinooporności

Głównym powodem wystąpienia dolegliwości jest osłabienie wrażliwości tkanek na insulinę, nawet jeśli jej wydzielanie nie jest zaburzone, a jej stężenie jest wyższe niż norma.

Wyróżnia się trzy typy insulunooporności:

  1. Przedreceptorowa – tak zwana mutowana, ściśle związana z obciążeniem genetycznym chorego, wynikająca ze złej budowy cząsteczki insuliny,
  2. Receptorowa – gdy przyczyną jest receptor (jego czynność lub struktura). Ten typ również jest związany z genetyką,
  3. Poreceptorowa – gdy po połączeniu insuliny z receptorem sygnał nie jest odpowiednio przekazywany pomiędzy nerwami.

Poza tymi trzema typami wyróżnia się też insulinooponorość obwodową i wątrobową. Pierwsza z nich wprowadza zamęt głównie w tkance tłuszczowej i mięśniach szkieletowych. Następuje lipoliza w tkance tłuszczowej i kwasy tłuszczowe uwalniają się z niej znacznie szybciej.

Postać wątrobowa dotyka hepatocytów w wątrobie, organizm wytwarza wtedy zwiększoną frakcję VLDL cholesterolu i triglicerydów.

Poza przyczynami genetycznymi na powstawanie insulinooporności mogą mieć wpływ także czynniki środowiskowe, takie jak otyłość, nadwaga, zła dieta i niska aktywność fizyczna, czy przyjmowanie leków np. sterydów.

W insulinooponorości organizm zbyt słabo reaguje na produkowaną insulinę, dlatego wytwarza jej  jeszcze więcej, co powoduje, że tkanki są jeszcze bardziej oporne na insulinę. Organizm nie pobiera wówczas glukozy z krwi – jej poziom jest wysoki, tak samo jak poziom insuliny. Niestety komórki trzustki (odpowiedzialne za produkcję insuliny)  rozrastają się w wyniku wzmożonej pracy, po czym obumierają. Sama dolegliwość, jeśli nie jest leczona, może spowodować udar mózgu, PCOS (Zespół Policystycznych Jajników), astmę, niealkoholową chorobę stłuszczeniową wątroby czy niektóre nowotwory, choroby układu sercowo-naczyniowego. Insulinooporność jest pierwszym sygnałem, że może wystąpić u nas cukrzyca typu 2.

Diagnostyka insulinooporności

Choroba może przez długi czas pozostawać w ukryciu. Przeważnie pacjent zgłasza się do lekarza, gdy mimo usilnych starań nie udaje się mu schudnąć. Wtedy lekarz zleca badania stężenia glukozy i insuliny (także z obciążeniem, żeby sprawdzić, czy organizm reaguje na glukozę). Insulinooponość stwierdza się, gdy współczynnik ilorazu stęzenia insuliny do glukozy (mIU/l / mg/dl) wynosi więcej niż 0,3.

Kolejnym testem jest podanie insuliny dożylnie. U osób chorych stężenie glukozy spadnie nieznacznie, u zdrowych – bardzo szybko do poziomu normy.

Złotym standardem jest także klamra euglikemiczna, która polega na pomiarach ilości glukozy. Podczas gdy podawana glukoza jest na stałym poziomie, kontroluje się stężenie glukozy potrzebnej do utrzymania glikemii.

Kolejną metodą jest HOMA, czyli pomiar stężenia glukozy i insuliny w warunkach podstawowych. Następnie te wartości  przelicza się według wzoru: HOMA-IR (mmol/L x µU/ml) = stężenie glukozy na czczo (mmol/L) x stężenie insuliny na czczo (µU/ml)/22,5. W warunkach fizjologicznych wartość HOMA-IR nie powinna być wyższa niż 1.0.

5 naturalnych sposobów wsparcia walki z insulinoopornością

1.Dieta

Dieta w insulinooporności jest najważniejszym elementem terapii i jest taka sama jak przy cukrzycy. Stosuje się dietę opartą na produktach o niskim indeksie glikemicznym. Należy zatem ograniczać węglowodany, a zwiększyć spożycie białka. Badania przeprowadzone w Weill Cornell Medical College wskazują jednak  na to, że nie trzeba całkowicie rezygnować z węglowodanów, należy za to pamiętać o kolejności zjadania składników podczas posiłku. Pierwsze z talerza powinny znikać białka, warzywa i tłuszcze, a na samym końcu węglowodany (np. ryż). Nie mniej jednak warto poradzić się dietetyka, który ułoży nam dietę.

2. Sport

Bardzo ważny jest także ruch, który jednak nie powinien być zbyt intensywny. Szczególnie warto chodzić na długie, szybkie spacery, biegać, pływać, jeździć na rowerze. Z intensywnego treningu siłowego lepiej zrezygnować. Zaleca się pokonywanie codziennie minimum 10 tysięcy kroków.

3. Gymnema sylvestre i grzybki Reishi

Gymnema sprawia, że przestajemy odczuwać słodki smak. I nawet kiedy mamy ochotę na słodką przekąskę, nie smakuje ona tak samo. W związku z tym przestajemy jeść słodkie potrawy, po których występują wyrzuty glukozy mobilizujące insulinę do pracy. Grzybki Reishi natomiast obniżają poziom glukozy we krwi.

4. Żeń-szeń

Pobudza i zmniejsza uczucie zmęczenia. Stymuluje wydzielanie insuliny, a także przyspiesza metabolizm.

5. Zioła

Z ziół warto wybierać te obniżające poziom glukozy we krwi i ograniczające wchłanianie węglowodanów z jelita. Do takich ziół należą morwa biała, pokrzywa, kozieradka pospolita, nasiona fasoli pospolitej, lucerna i cynamonowiec cejloński.

Źródła:

Shukla A.P., et al. Food Order Has a Significant Impact on Postprandial Glucose and Insulin Levels. Diabetes Care. 2015.

Postępy Biochemii 57 (2) 2011

Nefrologia i Dializoterapia Polska, 2011,15,Numer 4

Forum Zaburzeń Metabolicznych 2010, tom 1, nr 3, 177–183

 

Artykuł nie powinien być odbierany jako porada lekarska. Zalecamy konsultację ze specjalistą.

Related Posts

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *